شعار بزرگ ژاپنی ها: اگر یک نفر می تواند کاری را انجام دهد, تو هم می توانی آن را انجام دهی. اگر هیچ کس نمی تواند کاری را انجام دهد, تو باید آن را انجام دهی.
ديــــد مـــــوسي يک شباني را بـــــه راه ................ کاو همي گفت: اي خـــــــدا و اي الـــه تو کـــــــــــــــجايي تا شوم من چاکـــــرت ................ چارقت دوزم کنم شانه ســـــــــــــــرت اي خـــــداي من فـــــــــــدايت جـــــان من ................ جمله فرزندان و خان و مان مــــــــــــن جامه ات شــــــويم شپشهايت کــــــشم ................ شير پيشت آورم اي محتشـــــــــــــــم ور تــــــــــــــــــو را بيماريي آيد بـــــه پيش ................ من تو را غمخوار باشم همچو خويش دستکت بــــــوسم بمــــــالم پــــــــــايکت ................ وقت خـــــــــــــــــواب آيم بروبم جايکت گـــــــــــر بدانم خــــــانه ات را مـــــن دوام ................ روغن و شيرت بيارم صبح و شـــــــــام هــــــــــــــم پنير و نــــــــانهاي روغــــــنين................. خــــــــمره ها چغراتهاي نــــــــــــازنيـن سازم و آرم به پيشت صبح و شـــــــــــام ................. از من آوردن ز تو خـــــــــــــوردن تمـام اي فـــــــــــداي تو همه بــــــزهاي مــــــن ................. اي به يادت هي هي و هي هاي من زيـــــن نمط بيهوده مي گفت: آن شبــان ................ گفت موسي: با کيستت اي فــــــلان گــــــــــفت: با آن کس کـــــه ما را آفـــريد ................. اين زمين و چـــــــــــــرخ از او آمد پديد گفت موسي: هاي بس مدبر شـــــــدي ................. خود مسلمان ناشده کـــــــــافر شدي اين چه ژاژ است و چه کفر است و فشار ................. پنبه اي اندر دهان خود فشــــــــــــــار گند کـــــــــــــفر تــو جهان را گنــــــده کرد ................. کفر تو ديباي دين را ژنده کــــــــــــــرد چــــارق و پاتابه لايق مــــر تــــــــو راست ................. آفتابي را چنين ها کــــــــي رواست؟ گــــــــــــــــر نبندي زين سخن تو حلق را .................. آتشي آيد بسوزد خـــــــــــــــــــلق را با که مي گـــــــــويي تو اين با عم و خال .................. جسم و حاجت در صفات ذوالــــجلال شير او نـــــوشد که، در نشـــو و نماست .................. چارق او پوشد که، او محتاج پــاست گفت: اي مــــوسي دهـــانم دوخـــــــتي .................. وز پشيماني، تو جانم ســــــــوختي جــــــــــــامه را بدريد و آهي کــــــرد تفت .................. سر نهاد اندر بيابان و بـــــــــــــــــرفت وحـــــــــــي آمد سوي مــــــوسي از خدا .................. بنده ما را چرا کردي جــــــــــــــــــدا؟ تــــــــــــــو براي وصل کـــــــــــــردن آمدي ................... ني براي فصـــــــــــــــل کردن آمــدي تــــــــا تواني پا منه انـــــدر فــــــــــــــراق .................. ابغض الاشياء عندي الــــــــــــــطلاق هــــــــر کسي را سيـــــــرتي بنهاده ايم .................. هر کسي را اصطلاحي داده ايـــــــم در حـــــق او مــــــــــــدح و در حق تو ذم ................... در حق او شهد و در حق تــــــو سم در حـــــــــق او نـــــــــــور و در حق تو نار .................. در حق او ورد و در حق تــــــــــــو خار در حق او نيک و در حــــــق تــــــو بــــــد .................. در حق او خوب و در حق تـــــــــــو رد مـــــــــــا بــــــــري از پاک و نـاپاکي همه .................. از گرانجاني و چـــــــــــــالاکي هـــمه مـــن نــــکردم خـــــلق تا ســــودي کنم ................... بلکه تا بر بندگان جــــــــــودي کـــنم هـــنديان را اصطلاح هـــــــــــند مــــــدح ................... سنديان را اصطلاح سند مــــــــــــدح مـــــــن نــــــــگردم پــاک از تسبيحشان ................... پاک هم ايشان شوند و در فشــــان ما بــــــــــــــــــــرون را ننگريم و قــــال را ..................... ما درون را بنگريم و حـــــــــــــــال را ناظر قلبيم اگــــــــــــــر خاشع بـــــــــود ..................... گر چه لفظ و گفت ناخاضع بــــــــود چــــــــــــند از اين الفاظ و اضمار و مجاز .................... سوز خواهم سوز با آن سوز و ساز آتشي از عشق در جان بــــــــــــــرفروز ..................... سر به سر فکر و عبارت را بــــسوز مـــــــــوسيا آداب دانان ديگرنــــــــــــــد ..................... سوخته جان و روانان ديگــــــــــــرند عاشقان را هر نفس سوزيدني اسـت ..................... بر ده ويران خراج و عشــــــر نيست گـــــــــر خطا گــــــــويد ورا خاطي مگـو ..................... گر شود پر خون شهيد آن را مشو خــــون شهيدان را ز آب اولي تر اسـت .................... اين خطا از صد صواب اولي تر است تـــــــــــــــو ز سرمستان قلاووزي مجـو .................... جامه چاکان را چه فرمايي رفــــــــو ملت عشق از همه دينها جـــــداسـت .................... عاشقان را مذهب و ملت خداست بعد از آن در ســـر موسي حق نـهفـت .................... رازهايي کان نمي آيد به گــــــــفت بر دل موسي ســـــــــــــــخنها ريختند ..................... ديدن و گفتــــــــــن به هم آميختند چند بيخود گشت و چند آمد به خــــود .................... چند پريد از ازل ســـــــــــــــــوي ابد بعد از اين گر شرح گويم ابلــهي است .................... زانکه شرح آن وراي آگــــــهي است چونکه موسي اين عتاب از حق شنيد ................... در بيابان در پي چـــــــــــــوپان دويد بر نشان پاي آن سرگشته رانـــــــــــــد .................... گرد از پره بيابان بــــــــــــــــرفشاند گام پاي مردم شوريده خـــــــــــــــــــود .................... هم ز گــــــــــــــــام ديگران پيدا بود يک قدم چـــــــــــون رخ ز بالا تا نشيب .................... يک قدم چون پيل رفته بــــــر اريب گاه چون مــــــــــــــوجي برافرازان علم ..................... گاه چون ماهي روانه بر شــــــکم گاه حــــــــــــــــــيران ايستاده گه دوان ..................... گاه غلطان همچو گوي از صولجان عاقبت دريـــــــــــــــــــافت او را و بديد ...................... گفت: مژده ده که دستوري رسيـد هيچ آدابي و تـــــــــــرتيبي مــــــــجو ....................... هر چه مي خواهد دل تنگت بگــو کفر تو دين است و دينت نـــــور جان ....................... ايمني وز تو جهاني در امــــــــــان اي معـــــــــــــــاف يفعل الله ما يشاء ....................... بي محـابا رو زبان را برگشـــــــــــا گفت: اي موسي، از آن بگذشته ام ....................... من کنـون در خـــون دل آغشته ام تــــــــــــــازيانه بر زدم اسبم بگشت ....................... گنبدي کـــــرد و ز گردون برگذشت محـــــــــــــــرم ناسوت مالاهوت باد ........................ آفـــــــــرين بر دست و بر بازوت باد
در هر روز از ماه شعبان در وقت ظهر و در شب نيمه آن، اين صلوات را كه از امام سجاد(عليه السلام) نقل شده بخواند:
اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ، وَمَوْضِعِ الرِّسالَةِ،
خدايا درود فرست بر محمّد و آل محمّد درخت نبوت و جايگاه رسالت
وَمُخْتَلَفِ الْمَلائِكَةِ، وَمَعْدِنِ الْعِلْمِ، وَاَهْلِ بَيْتِ الْوَحْىِ، اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى
و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن دانش و خاندان وحى خدايا درود فرست بر
مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، اَلْفُلْكِ الْجارِيَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ، يَأْمَنُ مَنْ رَكِبَها،
محمّد و آل محمّد كشتى جارى در اقيانوسهاى بيكران ايمن شود هر كه سوار آن كشتى گردد
وَيَغْرَقُ مَنْ تَرَكَهَا، اَلْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مارِقٌ، وَالْمُتَاَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ، وَاللاّزِمُ
و غرق شود كسى كه آن را واگذارد، هر كه بر ايشان تقدم جويد از دين بيرون رفته و كسى كه از ايشان عقب ماند به نابودى گرايد
لَهُمْ لاحِقٌ، اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، اَلْكَهْفِ الْحَصينِ،
ولى ملازم ايشان به حق خواهد رسيد خدايا درود فرست بر محمّد و آل محمّد آن پناه گاه محكم
وَغِياثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَكينِ، وَمَلْجَأِ الْهارِبينَ، وَعِصْمَةِ الْمُعْتَصِمينَ،
و فريادرس بيچاره درمانده و پناه گريختگان و دستاويز محكم براى وسيله جويان
اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، صَلاةً كَثيرَةً تَكُونُ لَهُمْ رِضاً، وَلِحَقِّ
خدايا درود فرست بر محمّد و آل محمّد درود بسيارى كه موجب خشنودى ايشان گردد و حق
مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد اَدآءً وَقَضآءً، بِحَوْل مِنْكَ وَقُوَّة يا رَبَّ الْعالَمينَ، اَللّهُمَّ
محمّد و آل محمّد اداء گشته و انجام وظيفه ما شده باشد به جنبش و نيروى تو اى پروردگار جهانيان خدايا
صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد، اَلطَّيِّبينَ الاَْبْرارِ الاَْخْيارِ، اَلَّذينَ اَوْجَبْتَ
درود فرست بر محمّد و آل محمّد آن پاكان نيكوكار برگزيده آن كسانى كه
حُقُوقَهُمْ، وَفَرَضْتَ طاعَتَهُمْ وَوِلايَتَهُمْ، اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ
حقوقشان را واجب كردى و اطاعت و دوستيشان را فرض نمودى خدايا درود فرست برمحمّد و آل
مُحَمَّد، وَاعْمُرْ قَلْبى بِطاعَتِكَ، وَلا تُخْزِنى بِمَعْصِيَتِكَ، وَارْزُقْنى مُواساةَ
محمّد و آباد كن دل مرا به اطاعت خود و به وسيله نافرمانيت رسوايم مكن و روزى من گردان كه
مَنْ قَتَّرْتَ عَلَيْهِ مِنْ رِزْقِكَ، بِما وَسَّعْتَ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِكَ، وَنَشَرْتَ عَلَىَّ
كمك مالى دهم بر كسى كه روزيت را بر او تنگ كردى بوسيله آنچه بر من فراخ گرداندى از فضل خويش و گستردى بر من
مِنْ عَدْلِكَ، وَاَحْيَيْتَنى تَحْتَ ظِلِّكَ، وَهذا شَهْرُ نَبِيِّكَ سَيِّدِ رُسُلِكَ، شَعْبانُ
از عدل خويش و مرا در زير سايه ات زنده داشتى و اين ماه پيمبرت و آقاى رسولانت ماه شعبان است كه
الَّذى حَفَفْتَهُ مِنْكَ بِالرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ، اَلَّذى كانَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ
اطراف آن را به رحمت و خشنودى خود پوشاندى آن ماهى كه رسول خدا صلى اللّه
عَلَيْهِ وَالِه وَسَلَّمَ، يَدْاَبُ فى صِيامِهِ وَقِيامِهِ، فى لَياليهِ وَاَيّامِهِ، بُخُوعاً لَكَ
عليه و آله و سلم كوشش بسيار داشت در روزهو شب زنده داريش هم در شبها و هم در روزهايش بخاطر فروتنى
فى اِكْرامِهِ وَاِعْظامِهِ اِلى مَحَلِّ حِمامِهِ، اَللّـهُمَّ فَاَعِنّا عَلَى الاِْسْتِنانِ
در برابر تو در مورد گرامى داشتن و بزرگداشتنش هم چنان تا هنگام مرگش خدايا پس ما را كمك ده تا
بِسُنَّتِهِ فيهِ، وَنَيْلِ الشَّفاعَةِ لَدَيْهِ، اَللّـهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى شَفيعاً مُشَفَّعاً،
روش او را در اين ماه پيروى كنيم و به شفاعتى كه نزد اوست برسيم خدايا قرار ده او را براى من شفيعى پذيرفته
وَطَريقاً اِلَيْكَ مَهْيَعاً، وَاجْعَلْنى لَهُ مُتَّبِعاً، حَتّى اَلْقاكَ يَوْمَ الْقِيمَةِ عَنّى
و راهى بسويت كه همواره باشد و مرا پيرو او گردان تا به جايى كه در روز قيامت تو را در
راضِياً، وَ عَنْ ذُنُوبى غاضِياً، قَدْ اَوْجَبْتَ لى مِنْكَ الرَّحْمَةَ وَالرِّضْوانَ،
حالى ديدار كنم كه از من خشنود باشى و گناهانم را ناديده گيرىو براى من واجب كرده باشى از جانب خود رحمت و خشنودى را و
وَاَنْـزَلْتَنى دارَ الْقَـرارِ، وَ مَحَـلَّ الاَْخْيـارِ.(13)
مرا در خانه هميشگى (بهشت جاويدان) و منزلگاه نيكان فرود آرى.
دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بساطش را پهن كرده بود؛
فریب میفروخت. مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو میكردند
و هول میزدند و بیشتر میخواستند.
توی بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،دروغ و خیانت، جاهطلبی و ..
هر كس چیزی میخرید و در ازایش چیزی میداد.
بعضیها تكهای از قلبشان را میدادند و بعضی پارهای از روحشان را.
بعضیها ایمانشان را میدادند و بعضی آزادگیشان را.
شیطان میخندید و دهانش بوی گند جهنم میداد.
حالم را به هم میزد. دلم میخواست همه نفرتم را توی صورتش تف كنم.
انگار ذهنم را خواند. موذیانه خندید و گفت: من كاری با كسی ندارم،
فقط گوشهای بساطم را پهن كردهام و آرام نجوا میكنم.
نه قیل و قال میكنم و نه كسی را مجبور میكنم چیزی از من بخرد.
میبینی! آدمها خودشان دور من جمع شدهاند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزدیكتر آورد و گفت:
البته تو با اینها فرق میكنی.تو زیركی و مومن. زیركی و ایمان، آدم را نجات میدهد.
اینها سادهاند و گرسنه. به جای هر چیزی فریب میخورند.
از شیطان بدم میآمد. حرفهایش اما شیرین بود.
گذاشتم كه حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت.
ساعتها كنار بساطش نشستم تا این
كه چشمم به جعبهای عبادت افتاد كه لا به لای چیزهای دیگر بود.
دور از چشم شیطان آن را برداشتم و توی جیبم گذاشتم.
با خودم گفتم: بگذار یك بار هم شده كسی، چیزی از شیطان بدزدد.
بگذار یك بار هم او فریب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم.
توی آن اما جز غرور چیزی نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و
غرور توی اتاق ریخت. فریب خورده بودم، فریب.
دستم را روی قلبم گذاشتم،نبود! فهمیدم كه آن را كنار
بساط شیطان جا گذاشتهام.
تمام راه را دویدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم.
میخواستم یقه نامردش را بگیرم. عبادت دروغیاش را توی سرش
بكوبم و قلبم را پس بگیرم. به میدان رسیدم، شیطان اما نبود.
آن وقت نشستم و های های گریه كردم. اشكهایم كه تمام شد،
بلند شدم. بلند شدم تا بیدلیام را با خود ببرم كه صدایی شنیدم،
صدای قلبم را.
و همانجا بیاختیار به سجده افتادم و زمین را بوسیدم.
به شكرانه قلبی كه پیدا شده بود .
همین .
دوست داشتن:
مردي مشغول تميز کردن ماشين نوي خودش بود. ناگهان پسر 4 ساله اش سنگي برداشت و با آن چند خط روي بدنه ماشين کشيد. مرد با عصبانيت دست پسرش را گرفت و چندين بار به آن ضربه زد. او بدون اينکه متوجه باشد، با آچار فرانسه اي که در دستش داشت، اين کار را مي کرد!
در بيمارستان، پسرک به دليل شکستگي هاي متعدد، انگشتانش را از دست داد. وقتي پسرک پدرش را ديد، با نگاهي دردناک پرسيد: کي انگشتانم دوباره رشد مي کنند؟!
مرد بسيار غمگين شد و هيچ سخني بر زبان نياورد.. او به سمت ماشينش برگشت و از روي عصبانيت چندين بار با لگد به آن ضربه زد. در حالي که از کرده خود بسيار ناراحت و پشيمان بود، جلوي ماشين نشست و به خط هايي که پسرش کشيده بود نگاه کرد. پسرش نوشته بود: دوستت دارم بابايي
روز بعد آن مرد خودکشي کرد!
عصبانيت و دوست داشتن هيچ حد و حدودي ندارند. دومي را انتخاب کنيد تا يک زندگي زيبا و دوست داشتني داشته باشيد. اين را نيز به ياد داشته باشيد که:
وسايل براي استفاده کردن هستند و انسانها براي دوست داشتن. اما مشکل جهان امروز اين است که انسانها مورد استفاده واقع مي شوند و به وسايل عشق ورزيده مي شود.
بياييد همواره اين گفته را به ياد داشته باشيم:
وسايل براي استفاده کردن هستند.
انسانها براي دوست داشتن هستند.
مواظب افکارتان باشيد، آنها به کلمات تبديل مي شوند. مواظب کلماتي که به زبان مي آوريد، باشيد، آنها به رفتار تبديل مي شوند. مواظب رفتارتان باشيد، آنها به عادت ها تبديل مي شوند.. مواظب عادت هايتان باشيد، آنها شخصيت شمار را شکل مي دهند. مواظب شخصيت تان باشيد، چون سرنوشت شما را مي سازد.
به وبلاگ ما خوش آمدید. با شروع سال جدید این وبلاگ جهت اطلاع رسانی و تبادل تجربه با همکاران و دانش آموزان دوره راهنمایی تاسیس گردیده است لطفا ما را از ارائه نظرات خود بی بهره نگذارید .با درود و سپاس
آمار مطالب
آمار کاربران
کاربران آنلاین
آمار بازدید
عضویت سریع
